Η ΥΠΑΚΟΗ

Σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα

(Ένας γονιός μοιράζεται την εμπειρία του)

Στην ανατροφή του παιδιού η «δωροδοκία» είναι κάτι πολύ κακό, ενώ η «αμοιβή» δεν είναι επικίνδυνη. Μπορεί να είναι το ελατήριο για μια καλύτερη προσπάθεια.

ΕΝΑ από τα σοβαρότερα προβλήματα της οικογενειακής ζωής που απασχολεί συνεχώς τους γονείς, είναι η υπακοή των παιδιών. Όλοι οι γονείς πιστεύουν ότι μία πρόθυμη υπακοή εκ μέρους των παιδιών, μπορεί να προσφέρει τη χαρά, τη δύναμη και την ομαλή λειτουργία μέσα στην οικογένεια.

Όμως, πόσο δύσκολο είναι να διδάξεις στα παιδιά την υπακοή! Είναι λυπηρό το ότι ούτε τα κηρύγματα ούτε οι προτροπές πολλές φορές, μπορούν να το επιτύχουν και όχι σπάνια η κατάστασης αυτή προχωρεί από το κακό στο χειρότερο. Ο πατέρας ερχόμενος σπίτι έχει ν' αντιμετωπίσει τον εκνευρισμό της μητέρας, για το ανυπάκουο παιδί, έτσι που επέρχεται ταραχή και ανωμαλία μέσα στο σπίτι.

Η πρόθυμη και ευχάριστη υπακοή είναι ό,τι ακριβώς χρειάζεται κάθε οικογένεια που έχει παιδιά, μια υπακοή που θα προέρχεται όχι από το φόβο, αλλά από μια καλή αγωγή και συμπεριφορά.

Μια μητέρα της όποιας ο σύζυγος έλλειπε τον περισσότερο καιρό από το σπίτι λόγω της εργασίας του, είχε ν' αντιμετωπίσει μόνη της αυτό το πρόβλημα στην ανατροφή των δύο παιδιών της, τριών και πέντε ετών. Η μητέρα αυτή έκανε μερικές σκέψεις και είπε στον εαυτό της:

— Τί είναι εκείνο που κάνει τους ανθρώπους να εργάζονται και πολλές φορές να δίνουν και τη ζωή τους; Τί είναι εκείνο που τους κάνει να υποβάλλονται σε κάθε είδους θυσία;

Και η απάντησή της ήταν:

— Κατά κάποιο τρόπο πρέπει να είναι η ελπίδα μιας αμοιβής, είτε αυτή η αμοιβή θα είναι κάποιο επίγειο αγαθό και δώρο ή η επιδοκιμασία του Θεού. Τότε, γιατί να μη εφαρμόσουμε αυτή την αρχή και στην ανατροφή των παιδιών μας;

Μπορούμε να αμείβουμε την υπακοή των παιδιών μας, χωρίς αυτό να μοιάζει με δωροδοκία. Δηλαδή, όχι «σε πληρώνω για να είσαι υπάκουος», τουναντίον «σε αμείβω γιατί ήσουν υπάκουος».

Μπορούμε να το κάνουμε αυτό; Και ποια θα πρέπει να είναι η αμοιβή που μπορούμε να δώσουμε στα παιδιά μας; Μπορεί να είναι ένα καινούργιο βιβλίο, γραμματόσημα για τη συλλογή τους, καινούργια παιχνίδια, μια εκδρομή, χρήματα για το κουμπαρά τους. Η αμοιβή αυτή πρέπει βεβαίως να είναι κάτι επιθυμητό και ελκυστικό στο παιδί.

Όταν ο σύζυγός της γύρισε σπίτι για λίγες μέρες, του είπε τις σκέψεις της και τον συμβουλεύθηκε. Οι σκέψεις αυτές άρεσαν πολύ στον πατέρα και μαζί έκαναν για το κάθε παιδί ένα κατάλογο και σημείωσαν τις περιπτώσεις εκείνες τις όποιες τα παιδιά έδειχναν συνήθως ανυπακοή. Ιδού αυτά :

1. Όταν μου φωνάζουν, «σήκω από το κρεβάτι» θα σηκώνομαι χωρίς να κάνω φασαρία.

2. Θα πλένομαι, θα ντύνομαι και θα βουρτσίζω τα δόντια μου τακτικά.

3. Θα τρώγω το πρωινό μου ήσυχα, χωρίς ν' αφήνω τίποτα στο πιάτο μου.

4 Θα έρχομαι αμέσως μέσα όταν με φωνάζουν.

5. Θα υπακούω τους γονείς μου.

6. Θα πηγαίνω στο κρεβάτι όταν μου λένε, χωρίς διαμαρτυρίες.

7. Θα μελετώ τη Βίβλο μου και θα προσεύχομαι κάθε πρωί.

Εάν το παιδί εκτελούσε τις υποχρεώσεις του αυτές απόλυτα, έπαιρνε για τον κάθε κανόνα από ένα μικρό χρυσό αστέρι. Έτσι μπορούσε να πάρει επτά αστέρια κάθε μέρα.

Στο τέλος της εβδομάδος μετρούσαν όλα τ' αστέρια και εάν ήταν τουλάχιστον σαράντα, έπαιρνε ένα δώρο, ένα παιχνίδι, χρήματα για τον κουμπαρά του, ένα καινούργιο βιβλίο, κ.λ.π. Παρατηρήθηκε δε ότι τα παιδιά στενοχωριόντουσαν όταν τους έλεγαν ότι έχασαν μερικά αστέρια γιατί παράκουσαν μερικούς κανόνες.

Πολλές φορές η μητέρα αυτή ήταν έτοιμη να εγκαταλείψει την προσπάθειά της. Μετά όμως από έξι μήνες, η προσπάθειά της έφερε το ποθούμενο. Η εργασία της ήταν πιο ευχάριστη και χωρίς νεύρα. Τα παιδιά είχαν κάποιο σκοπό στον όποιο απέβλεπαν και γι' αυτό ήσαν χαρούμενα και ευχαριστημένα. Και όταν ο πατέρας επέστρεφε στο σπίτι, τα παιδιά ήσαν πρόθυμα να δώσουν και ένα είδος αναφοράς για τη διαγωγή τους.

Μερικοί γονείς ανησυχούν και φοβούνται μήπως η αμοιβή αυτή γίνει μια συνήθεια που θα διατηρούν και αργότερα τα παιδιά στη ζωή τους, δηλαδή, να περιμένουν να πληρώνονται για την υπακοή και τις καλές τους πράξεις.

Αυτό όμως εξαρτάται κυρίως από τους γονείς, πώς αυτοί θα χειρισθούν το πρόβλημα αυτό και από την ανατροφή που αυτοί θα δώσουν στα παιδιά τους. Υποθέστε ότι μια μητέρα λέει στο παιδί της:

— Ξέρεις, παιδί μου, ότι ο Θεός θέλει να κάνουμε κάτι χωρίς να περιμένουμε κάποια πληρωμή και φυσικά εσύ θέλεις να κάνεις το σωστό, διότι αγαπάς τον Ιησού Χριστό, δεν είναι; Αυτό το δωράκι που σου δίνω είναι μια αναγνώριση για την πρόθυμη υπακοή σου.

Έτσι το χρυσό αστέρι και το δώρο δεν είναι πια μια δωροδοκία, αλλά το κίνητρο που ωθεί το παιδί στην υπακοή και η αναγνώριση γι' αυτήν.

Εάν μ' αυτό το πνεύμα αμείβεις το παιδί σου, δεν υπάρχει κίνδυνος. Αυτή η μέθοδος μπορεί να βοηθήσει την οικογένεια σου, στα δύσκολα αυτά σημεία.